بابا وحید

فکر کنین بعد از 8 ساعت پرواز با هواپیمای ایران ایر که صندلی هاش خیلی راحته و اصلا لرزش و تکون هم نداره! ، بعد از چند بار افتادن توی چاله های بزرگ و کوچیک هوایی و دلشوره های همیشگی سفر به مقصدتون برسین و بخواین یه آبی به صورتتون بزنین و روم به دیوار یه سری هم به دستشویی فرودگاه کوالالامپور بزنین.

طبیعیه که موقع  یافتن دستشویی ، تابلوهای راهنمای زیادی شما رو به مقصدتون می رسونن ولی اگه بعد از انجام دادن کارتون ببنین بالای در خروجی ( که فقط و تنها فقط همون یک در خروجی برای اون محل وجود داره) یه تابلوی بزرگ به شما یادآوری می کنه که خروج از اینطرفه چه حالی می شین؟

حالا این هیچ.اصلا شاید یکی باشه که اونجا راه خروجش رو گم کنه!!! ؛ حالا اگه وارد یه فروشگاه خیلی کوچیک و معمولی ( مثلا 4 در 5 متری ) یا یه کافی نت پیزوری بشید و موقع بیرون اومدن ببینید بالای در ( همون فقط و تنها فقط یک در خروج) دوباره همون تابلوی خوشگل داره بهتون چشمک میزنه چی ؟ خوشتون میاد؟؟!!

باور کنین توی کوالالامپور بیشتر از هر چیزی که بگین تابلوی خروج = KELUAR= کلوآر وجود داره و جالب اینه که همه مردم هم عادت دارن دنبال این کلوار کوچیک و دوست داشتنی بگردن وگرنه ....

اصلا اگه باورتون نمیشه از مشکی بپرسین .فعلا اینو داشته باشین تا بعد.

راستی می بخشین اگه من یه خورده با تنبلی اینجا رو آب و جارو می کنم!!!

... یکی دو روزه که دل و دماغ درست و حسابی ندارم.

آخه حنانه یه خورده مریض احوال شده و حال من و مامانش رو گرفته.امروزم دو تا از همکارام با هم حرفشون شد و حال همه بچه های تحریریه رو گرفتن.

البته از این چیزا تو تموم خانواده ها فراوون پیدا میشه ولی خوب بهر حال همین دو تا مورد برای توجیه تنبلی من و آپ نکردن بلاگم کافی بود.نبود؟

هیچ شده تا حالا فکر کنین که یک روز ، یک ماه یا چه می دونم یک سال پیش در همین روز کجا بودین؟

البته یادآوری اینکه آدم یک روز پیش کجا بوده چندان کار سختی نیست ( البته اگر آدم ، آدم باشه !!!) ولی وقتی کار به یک ماه و یک سال پیش می کشه ، یادآوری یه خورده سخت می شه مگر اینکه این دفعه دیگه آدم واقعا آدم باشه!!!

به هر حال غرض این بود که بگم من جاتون خالی یک ماه پیش در چنین روزایی رفته بودم ماموریت.اونم چه ماموریتی!

کجا؟ ؛ جام ملتهای آسیا ؛ مالزی ؛ کوالالامپور.

خلاصه جای همتون خالی بود.البته گند زدن تیم ملی فوتبال و خیط شدن بعضیا و حال کردن بعضیای دیگه ( فکر بد نکنین بعضیای دیگه از خیط شدن بعضیا حال کردن نه چیز دیگه...) اصلا جا خالی گفتن نداره ولی بهر حال مسافرت و سیاحت و دیدن جاهایی غیر از در و دیوار خیابونای خودمون کل یوم (= کلهم!)خالی از لطف نبود.

به ما که خیلی خوش گذشت ایشالا قسمت شما هم بشه.حالا از امروز اگه بشه میخوام هر چند روز یه بار یه چیزایی از این سفر براتون بنویسم.

شما موافقین ؟

اینم یه عکس از منظره عمومی شهر کوالالامپور و برج های دوقلوی معروفش.این برج ها بلندترین دوقلوهای جهان هستن که بعدا براتون درباره اونا بیشتر می نویسم.

* بخشی از فصل 28 کتاب زیبای "پیامبر" تالیف استاد زین العابدین رهنما – خواندن این کتاب رو به همه دوستای خوبم توصیه می کنم.مطمئن باشین چیزی از دست نمی دین.حتما امتحانش کنین.

از اون روزی که این وبلاگ رو برای آخرین بار آپدیت کردم دو سال و ۸ روز ناقابل میگذره!

نمیدونم چی شد دوباره با اینهمه گرفتاری دوباره زد به سرم که بازم اینجارو خط خطی کنم.

البته یواش یواش بزنم به تخته حنانه هم دیگه داره نوشتن یاد میگیره و همینروزاس که برای خودش وبلاگ بزنه!

بهر حال مجبورین دوباره تحملم کنین.

جای عباسی هم خیلی خالیه...