قدم اول:
یادش بخیر! پارسال تابستون بود که من و محمدرضا و شاهین تهرانی برای پوشش خبری بازیهای جام ملتهای آسیا به کوالالامپور مالزی رفته بودیم.گذشته از حال و هوای اون روزها و سفر خوبی که با همسفرای باحالم داشتم ، یک شب شاهین سوالی رو مطرح کرد که شاید تا حالا برای خیلی هامون پیش اومده باشه که بهش فکر کنیم.
سوال شاهین این بود: اگر یه روز بخوان بکشنت ، چه شیوه ای رو برای مردن انتخاب می کنی؟
انتخاب من تیربارون بود.
انتخاب شما چیه؟
قدم دوم:
بازم یادش بخیر! چند روز پیش تولد علی کاظمی بود.این پرتقال توپولی رو خیلی دوستش دارم.درست مثل داداشم.یه داداش واقعی و دوست داشتنی.
تفاوت نسل ما با نسل این جوونها البته خیلی نیست ولی سرعتی که اونا در به روز شدن دارند واقعا دیوونه کننده و ترسناکه.
اما به هرحال ،باز هم به خاطر اینکه میتونم برای این توپول دوست داشتنی به جای یه داداش راست راستکی باشم ، خوشحالم.
