بابا وحید

پله نوردی به صرف عکاسی

babavahid — Mon, 28 Sep 2009 22:59:18 GMT

جای همتون خالی ، جمعه گذشته با جمعی از هنرمندان عکاس و نقاش در قالب یک تور 24 ساعته که به همت مجله گرافیک و مدیر خوب و دوست داشتنی اش ، استاد نجم الدین فرخ یار برگزار شد ، رفتیم قلعه رودخان.جایی در نزدیکی فومن و ساخته شده بر بالای ارتفاعات پوشیده از جنگل های انبوه.خیلی خوش گذشت و حسابی حالمون جا اومد.
حسابش رو بکنین ؛ شب تا صبح توی اتوبوس سر کنین ، ساعت هشت صبح به ابتدای مسیر هزارپله برسین و صعود رو شروع کنین.تجربه سخت ولی بسیار مفیدی بود.تازه حنانه هم بعنوان کوچکترین عضو تور ، همه پله ها و کل مسیر رو پا به پای ما اومد و برگشت.مدارکش هم موجوده ! و در ادامه مطلب هم عکساش رو می تونین ببینین و هم شرحی درباره قلعه عجیب خفته در دل کوههای جنگلی بخونین.من با اینکه در تمام طول مسیر حواسم به حنانه بود ولی یک سری عکس هم گرفتم که تجربه جالبی از آب در اومد.

چند تایی از عکسها رو براتون میذارم.توصیه می کنم حتما به دیدن این اثر تاریخی برید.واقعا جاهایی در ایران هست که هنوز هم درست شناخته نشده.حیف...

برای فردا

babavahid — Sun, 27 Sep 2009 23:46:18 GMT

خدایا ! هیچ در بسته ای نیست که به خواست تو باز نشود ...

از جنگ چه یاد گرفتیم؟

babavahid — Sat, 26 Sep 2009 21:59:18 GMT

اول: بعد از بوقی خواستیم آپ کنیم ، با خط تلفن که به اینترنت وصل شدم اشکم در اومد.حالا هی بگین تکنولوژی چیز خوبیه.

دوم: بیست و هشت سال از جنگی که بزرگترین جنگ قرن لقب گرفت گذشت.کاش بعضیا که اینروزا چشماشون رو روی همه چی بستن ، لااقل کلاهشون رو پیش خودشون قاضی میکردن و برای چند دقیقه هم که شده یادشون می اومد که آدمایی مثل محمد جهان آرا و همت و باکری و... فقط و فقط برای خاطر دلشون نرفتن جلوی گلوله توپ.البته اینروزا همه اش شده روزای کاشکی!!!

سوم: اگه حال و حوصله ش رو دارین ، حتما کتاب "سفر به گرای 270 درجه" نوشته احمد دهقان رو که یه برش از روزهای جنگه بخونین.اونایی که نجات سرباز رایان اسپیلبرگ رو دیدن و این کتاب رو هم خوندن ، خوب می فهمن که میشه با یه نوشته خوب ، خیلی چیزا رو به نسل جدید منتقل کرد و بهشون حالی کرد که رزمنده های ما سوپرمن و رمبو نبودن.اونا هم مثل ما آدم بودن.بعضی وقتا می ترسیدن ، دلهره داشتن ، خسته می شدن و ... . بخش هایی از این کتاب آدم رو یاد سکانس ابتدایی فوق العاده سرباز رایان می اندازه:

" ... دستانم را دور دهان حلقه می کنم و فریاد می کشم:«علی برو کنار ، یکی اون تانکو بزنه ... علی...» تانک مثل اسبی وحشی چهار نعل می آید طرف علی.علی چند دقیقه قیقاج می رود و نعره ای که گمان نمی کنم از آن انسانی باشد از انتهای حلقش بیرون می آید و شنی تانک او را فتیله می کند و می کشد زیر خودش.

...

او نصف شده.نصف نصف.سرش را در بغل می گیرم.از کمر به بالایش در بغل من است و از کمر به پایین در رد شنی تانک..."

چهارم: حیفم اومد این شعر فوق العاده جلیل صفربیگی عزیز رو اینجا نذارم:

هی...

هی خدایی

که ساعت دو نصف شب بیداری

ساعت سه نصف شب بیداری

ساعت چهار نصف شب بیداری

صبح بیداری

ظهر بیداری

حتی ساعت پنج عصر هم بیداری

و همین طور زل می زنی به این جوی خون

که از خیابان می گذرد

و هیچ کاری هم نمی کنی

لااقل

بگو چاقوهایشان را تیزتر کنند

هزار آواز نیم بسمل

در گلوی ما

بال بال می زند

روزهاي تاريك

babavahid — Mon, 13 Jul 2009 14:39:18 GMT

اين روزها ،‌روزهاي بي حالي و حال گرفتگي است.بعد از ماجراهاي اخير و جار و جنجالهايي كه هنوز هم ادامه دارد ، خير سرمان مي خواستيم مثل بچه آدم بچسبيم به كار و زندگيمان ولي ...

ماه ها بود براي انجام كاري جديد برنامه ريزي كرده بوديم.جلسه پشت جلسه ، تداركات مالي و پشتيباني فني ، همراه با كلي فكر و برنامه ريزي براي روزهاي خوب ولي بدلايل مختلف از جمله بحران اقتصاد و مسائل منطقه اي ، تمام رشته هايمان پنبه شد.

حال و روز من يكي كه حسابي ابري است.

فكر مي كردم به آرزوهاي بزرگ/به روياهاي شيرين/به آفتاب و روشنايي

روزهايي گذشتند در برزخ اميدواري/حالا ، سهم من تاريكي است/

آغوش مي گشايد به رويم/ سختي ، تلخي‌، نا اميدي/با كابوس هاي فراوان/

تلخ است ولي طرح تازه اي بايد ريخت/سخت است ولي محال نيست/

من دوباره مي جنگم/

آقا کار را تمام کرد

babavahid — Fri, 19 Jun 2009 13:08:18 GMT

نماز جمعه این هفته تهران و حرف های رهبر انقلاب در آن ، یکی از مهمترین روزهای تاریخ معاصر ایران را رقم زد که نتایجش را به مرور شاهد خواهیم بود.

در صحبت های ایشان آنقدر نکته و اشاره و صراحت وجود داشت که دیگر حرفی برای باقی قضایا باقی نخواهد گذاشت.

به نظر می رسد این فصل الخطاب قاطع ، پایانی باشد بر مسائل روزهای اخیر و با این حرف ها ، دیگر دلیلی برای قانون گریزی و ایستادگی مقابل قانون وجود نداشته باشد ، مگر كساني كه با اصل نظام مشكل داشته باشند كه خب ، حساب آنها از ديگران جداست.

هنوز ساعاتي از پايان مراسم نماز نمي گذرد ولي من شخصا پيش بيني مي كنم سران جناح منتقد و معترض ، به احتمال فراوان از ادامه اعتراضات خياباني منصرف خواهند شد.

فعلا صبر مي كنيم ...

پی نوشت: (اضافه شده در روزهای میانی تیر ۸۸ )

۱- هنوز هم می گویم کاش بعضی از فرازهای این خطبه ها پیش از برگزاری انتخابات بیان می شد تا خیلی ها حساب کار خودشان را می کردند و به جان هم و به جان مردم نمی افتادند.

۲-هنوز هم معتقدم بخش هایی از صحبت های مقام رهبری در جمع خانواده های شهدای هفتم تیر که در مورد پرهیز از دوقطبی شدن جامعه و قرارگرفتن آدم های نظام در برابر هم زده شد می توانست در خطبه های روز ۲۹ خرداد زده شود تا جلوی رویدادهای ناجور بعدی را بگیرد.

۳-هنوز هم می گویم از تاریخ معاصر یک کشور نمی شود یک دوره ۳۰ ساله را حذف کرد یا هر جایش را که دلمان خواست به نفع خودمان منتشر نمود !

دشمن شاد شدیم ؟!

babavahid — Tue, 16 Jun 2009 21:43:18 GMT

1- تهران ؛ یک هفته پیش: همه چیز حاکی از شور و شوق و رنگ و تحرک است.هر دو جناح عمده رقیب برای کاندیدای خود سنگ تمام می گذارند.شهر سالهاست که چنین شبهایی را به خود ندیده .اگر با چشم خودم نمی دیدم باورم نمی شد :دو طرف مدعی، علیرغم سرشاخ شدن نامزدهایشان ، با آرامش از کنار هم می گذشتند و برای نامزد مورد علاقه خود تبلیغ می کردند و حتی کمترین درگیری های احتمالی را به سرعت حل و فصل می کردند.چهارشنبه شب و پس از اوج جدال های لفظی در تلویزیون ، میدان ونک تهران شاهد سیل عظیم طرفداران موسوی و احمدی نژاد بود.کاروان هواداران موسوی آمدند ، بوق زدند ، "احمدی بای بای گفتند" و گذشتند.بعد از آنها نوبت به احمدی نژادی ها رسید.آنها هم آمدند ، بوق زدند ، جواب بوقچی جوانشان را با "دکتر ، دکتر" گفتن های پیاپی دادند و آنها هم رفتند ولی تازه انگار اول ماجرا بود...

2- مدینه ؛ هزار و چهارصد و خرده ای سال پیش: پیامبر گرامی اسلام چشم از دنیا فروبسته و جامعه ای نوین را که خود پایه گذاری کرده به جانشین بزرگوارش سپرده است.زیاده خواهان ، قدرت طلبان و اقتدارگرایان بد اخلاق ، برای این جامعه نوین نقشه کشیده اند و خود را وارث نبی اکرم می دانند.دعواها به اوج رسیده و هرکس که از راه می رسد داعیه جانشینی دارد و آنچه که به وضوح نادیده گرفته می شود ، کلام گهربار مردی است که با رسالتش دریچه ای جدید به روی اعراب بی فرهنگ و تمدن توخالی شان باز کرد و آنها را از بدویت و جهل به سوی جهانی تازه سوق داد.جریانات طلحه و زبیر ، ماجرای خوارج و غائله جنگ جمل از همین بدخلقی ها و اقتدار گرایی ها زاییده می شود.اهل بیت – علیهم السلام – آماج تندترین حملات قرار می گیرند و جامعه اسلامی به ورطه ای می افتد که برای به ثبات رسیدنش سالها وقت صرف می شود و جانهای گرانبهایی چون جان مبارک حسنین – علیهم السلام – هزینه می گردد. موجوداتی پلید و سرطانی به نام انشقاق و اختلاف، از درون همین ناآرامی ها زاییده می شوند و تا همین حالا ، بیخ گوش خود ما ، جان و تن و جامعه مان را آزار می دهند.

3- تهران ؛ روزهای بعد از انتخابات: موج عظیم به راه افتاده به ناگاه می ایستد و مبهوت می شود.حضور حداکثری ، که قرار بوده به خار چشم دشمنان تبدیل شود ، خاری شده و راه نفس خودمان را بریده است.همه همدیگر را متهم می کنند.برادری،برادر بزرگترش را به بهانه حضور داشتن در موج عظیم سبز ، آدمی غیرعادی و مشکل دار خطاب می کند.عده ای از تقلب می گویند.بعضی ها جرزنی می کنند.گروهی (که ردپا و سایه هایشان در تمام ناآرامی های دو دهه اخیر هست و نه خودشان) ، مردم بهت زده را کتک می زنند.میلیونها نفر به خس و خاشاک تبدیل می شوند.بعضی ها مردم را در برابر هم قرار می دهند.خودی و غیر خودی درست می کنند.عده ای که معلوم نیست از کجا پیدایشان شده همه چیز را می شکنند و آتش می زنند.انگار دنبال فرصتی بوده اند برای بیرون ریختن عقده های کثیفشان.موج عظیم خس و خاشاک (!) ، آرام و بی صدا اعتراضشان را پیگیری می کنند و با این اعتراض آرام می گویند که هوادار موسوی جایی را آتش نمی زند.ناموس مردم را با سنگ و چوب نمی زند.بانک ها را نمی سوزاند.فقط به آهستگی اعتراض می کند.در این میان ، رسانه های غول آسای غرب با حمایت از دولت های پشت سرشان ، مدام و مدام از ناآرامی و شورش می گویند و از این ناآرامی ها به سود خودشان سوء استفاده می کنند.دولت های پر مدعایشان از این شلوغی ها شاد شاد شده اند و اعتراضات مردم را مقدمه ای می دانند برای براندازی نظامی که همین مردم معترض برای تثبیت کردن و پرقدرت ماندنش خون و مال و جانشان را بدون هیچ چشم داشتی فدا کرده اند.

پایان این ماجرای تلخ به کجا می رسد ؟

کاش همین جا بایستیم ، به هم نگاه کنیم (چشم در چشم) و یکبار دیگر نگاهی به گذشته مان بیندازیم.

کاش دست از اقتدارگرایی و جرزنی برداریم ، با هم حرف بزنیم و اختلاف ها را کنار بگذاریم.

کاش به بچه هایمان ، پدرها و مادرهایمان ، بزرگترهایمان و مخالفانمان احترام بگذاریم.

کاش ...

" گر پرده بر افتد نه تو مانی و نه من " !

آزادی در حد مطلق

babavahid — Sun, 14 Jun 2009 17:15:18 GMT

"الان انتخابات تمام شده و موقع دوستي‌ها و برادري‌هاست و حالا اگر برخي دوست دارند اين راه را ادامه دهند اين فضا باز است و هميشه بوده و كشور آزاد نيز همين است و اين مسائل چندان قابل توجه نيست."

اینها حرف های رییس جمهور منتخب است که روز یکشنبه در کنفرانس مطبوعاتی اش زده.

آیا می شود به عنوان یک عضو از همین کشور از ایشان یک سوال کوچک داشت که : دوست عزیز ! در این کشور به قول خودتان با آزادی نزدیک به مطلق ، چرا چند روز است که به دلایل تقریبا معلوم ، اس ام اس نمی شود زد ، موبایل ها مختل شده و اینترنت هم تقریبا به حال احتضار افتاده است؟

کاش دهاتی بودم

babavahid — Mon, 08 Jun 2009 20:27:18 GMT

۱- بالاخره بعد از مدتها گرفتاری و البته تنبلی تشریف فرما شدیم تا آپ کنیم.می بخشید اگر دیر شد.

۲- اینروزها که گند مناظره ها و بگم بگم ها و بگو بگو ها و ... راه افتاده ، چیزی که به فکر هیچکدوم از این نامزدها نیفتاده اینه که باید یک کم هم به فکر مردم باشن.

۳- وقتی سوء استفاده آقای بداخلاق رو می دیدم در دلم آرزو می کردم که کاش همین یک کم معلومات و اطلاعات رو هم نداشتم و مثل اون کشاورز زحمتکش روستایی بودم که همه فکر و توانش رو برای بهتر شدن محصولش میزاره و خلاص! بعضی وقتها یک کم دونستن هم عذاب آوره.

۴- "باش تا صبح دولتت بدمد" !

عجب ماهی بود !!!

babavahid — Sun, 08 Mar 2009 22:04:18 GMT

۰ چه روزهایی بود این روزهای گدشته.ماشا ا... هزار ماشاا... هرچیز که بخواهید داشت.از اسباب کشی و دردسرهای جورواجورش گرفته تا یک پیشامد مخوف و باز شدن پای ما به بیمارستان ( که دوستان کم و بیش در جریانش هستند) که شکرخدا ختم به خیر هم شد.

۰۰ توی این دو سه هفته اتفاقات زیادی افتاده. محمدرضا ویژه نامه همشهری رو در آورده که باید بهش تبریک گفت.ویژه نامه گل هم تو راهه که البته فکر نکنم به خوبی اونی که پارسال درآوردیم بشه.ولی خب باید صبر کرد و دید.

۰۰۰ چند شب پیش داشتم ته مونده کارهای اسباب کشی رو انجام می دادم که یک سری یادداشت ها و مثلا معر های ده پونزده سال پیش خودم رو پیدا کردم.یکی اش رو که مربوط به تیرماه ۷۴ هست اینجا میزارم و منتظر می مونم:

ستاره...

ستاره ی دل من !

تو را در کدامین آسمان جستجو کنم ؟

که آسمان دلم ،

پر ز یاد و خاطره ات ،

صبح و شب همه ابری است

و من برای رسیدن به یاد و راه خیالت ،

پای راه می خواهم.

سکوت سرد دلم را به نغمه ای بشکن

و این یخ حسرت ، به تابشی بزدای

هزار پنجره ی بسته پیش روی من است...

کدام دست نوازش ،

کدام روح بلند ،

به غیر تو شاید ،

برای این دل غمدیده چاره خواهد کرد ؟

تو را به جان اقاقی ، ستاره ی دل من

به جای خود برگرد...

جشنواره بی خیالی ها

babavahid — Sat, 07 Feb 2009 21:59:18 GMT

این روزها ، روزهای جشن و جشنواره رفتن و فیلم دیدنه.

داشتم با خودم فکر می کردم ؛ 15 سال پیش ، توی روزهایی مثل همین روزها ، روزهای اول دانشجو شدن و باد به کله داشتن ، له له می زدیم برای دیدن فیلمهای سینمای ایران و جهان در جشنواره فجر.

یادش بخیر ؛ این سینما سوپر استاری مثل خسرو شکیبایی خدابیامرز داشت و دیگه هیچی نداشت !

یادش بخیر ؛ برای دیدن فیلم "سکوت بره ها " اونهم روی پرده بزرگ سینما ، یه روز از ساعت 5 صبح تا 3 بعد از ظهر پشت در سینما عصرجدید توی صف وایسادیم و فشارمون افتاد موقع فیلم دیدن!

حالا اون جاذبه های دوست داشتنی و دغدغه های بی دغدغه ، جاشون رو با خیلی چیزا توی زندگی ما عوض کردن ولی سوالی که همیشه و همیشه برای من وجود داره اینه که آیا نسل جوان 18 تا بیست و چندساله امروز ما هم همچین دغدغه هایی دارن؟

آیا اونا اصلا حوصله 10 ساعت توی صف وایسادن برای دیدن یه فیلم رو دارن یا جواب این سوال رو هم با همون روحیه بی خیالی توام با مسخره بازیشون میدن؟

این هم یک رباعی ناب از جلیل صفربیگی عزیز:

افسوس به دام بندگی افتادیم

در تاب و تب دوندگی افتادیم

یک عمر به این گمان که شاعر هستیم

از خواب و خوراک و زندگی افتادیم